راه من » ورزش

بهشون بگین که اینجا

foadsa — Tue, 26 Aug 2008 23:16:47 +0000

ما هم به المپیک راه یافته بوده‌ایم
ما هم تافته‌ی جدا بافته بوده‌ایم
ما هم به کودکی از مدال طلا
قصری از افتخار به رویا ساخته بوده‌ایم
بر رنگ زرد ما به مسخرگی نظر مکن
ما هم‌وطن دبیر و تختی و رهبرزاده(۱) بوده‌ایم

اونا که تو کشوراشون، طلاها رو سر بریدند
توی میدون المپیک، از روی رکورد پریدند
اونا که تو بازگشایی(۲) واسه ما بوسه کشیدند
زن و مرد قاطی و پاتی، پرده‌ی عفت دریدند

بهشون بگین که اینجا، هیشکی رکورد نشکسته
یه جاهایی، یه کارایی، کرده دولت با یه دسته
بهشون بگین که ساعی، رفته آبرو خریده
رنگ امضاش توی شورا، پای پرونده پریده

فاز بررسی شروع شد، حالا باز تو مجلس ما
خیلی وقته ولی اما، نشده دلیلی پیدا
یکی نیست بگه براشون، دلیلش خود شمایید
نمی‌تونید تو المپیک، با منشور کنار بیایید
آواز:
اینجا هر شب علی‌بادی(۳) سرخوش و تقدیرخوان است
به مراسم افتتاحیه دم به دم روان است
گر از المپیک نشد حاصل مدال باکی نیست
که عرصه‌ی تجربه‌توزی جوانان است
حالا تا چهار سال دیگه، همیشه خدا بزرگه
دعا می‌کنیم همه با هم، طلای المپیک مالمان است*
———————————————————-
۱- رضازاده – نامی درخور نبود و قافیه لنگ آمد.
۲- افتتاحیه‌ی المپیک
۳- علی‌آبادی، آ محذوف به وزن
*بر وزن ترانه‌ی مست با صدای معین +

ما ورزش را اینگونه می‌خواهیم

foadsa — Mon, 27 Aug 2007 16:44:36 +0000

نوجوانان ایران که قهرمان والیبال جهان می‌شوند باید کلاهمان را بالا بیندازیم. سال‌ها پیش وقتی می‌گفتی والیبال ایران به تو می‌خندیدند مثل بسکتبال. انگار که جوک باشد اما حالا وقتی والیال ایران را می‌گویی قدرت می‌آید. حالا بر بام دنیا ایستاده‌یم. چه فرقی می‌کند چه نوجوانان چه جوانان چه بزرگسال مهم آن بام دنیاست.
این قهرمانی‌ها یک شبه به دست نیامده که سریع مقایسه‌اش می‌کنیم. با فوتبال و هزینه‌هایی که مصرف می‌شود متفاوت است. والیبال طبق برنامه پیش رفته است. سالن‌های استاندارد دارد. باشگاه‌های قانونمند دارد هر چند دولتی. با دنیا ساخته است. با قوانین بین‌المللی حرکت کرده است. برای همین مسابقات والیبال هر چند سال یک بار اینجا هم برگزار می‌شود.
بچه‌های والیبال، دعا نمی‌کنم که توجه سیاستمداران به سمت شما جلب شود. کاش والیبال و بسکتبال بتواند در همین مسیر بدون توجه پیش برود اما طبق برنامه. چون اگر توجه دولت به سمت ورزش‌هایی که کلی زحمت کشیده‌اند تا به این نقطه رسیدند جلب شود فاتحه خوانده است.
تنها نگاهی به فوتبال ایران که همیشه قدرت برتر آسیا بوده است نشان می‌دهد. هیچ چیز برنامه ندارد. نه لیگ حرفه‌ای، نه ورزشگاه‌ها، نه سرمایه‌گذاری‌ها. تا آخر خود فیفا مجبور می‌شود دست دولت را کوتاه کند از این ورزش مورد توجه و پول‌ساز.
چطور است دولت و جناب علی‌آبادی همین ورزش‌هایی که بدبخت کرده است را حمایت کند و این جدیدها را بی‌خیال شود. اگر فکر می‌کنند با آمدن آن‌ها این مقام‌ها به دست آمده باید بدانند که والیبال ایران سال‌هاست مسابقات بین‌المللی را میزبانی می‌کند و به شایستگی چون روی اصول پیش رفته است. بسکتبال مدت‌هاست لیگ حرفه‌ای دارد با بازیکنان سطح اول.
ما به والیبال و بسکتبال همین‌طور که هست افتخار می‌کنیم. نه حمایت مسئولین را می‌خواهیم نه توجه دولت را. به ورزش‌هایی که مورد توجه دولت قرار گرفته‌اند نگاه کنید: فوتبال، کشتی، تکواندو و در آخر فاجعه‌ی وزنه‌برداری! این‌ها مورد توجه و نفوذ قرار گرفتند چون در سطح اول بودند و پرطرفدار. امیدوارم والیبال و بسکتبال و دو و میدانی و دیگر ورزش‌های جدیدآ مطرح به سرنوشت توجه سیاست دچار نشوند.

او تختی نیست

foadsa — Fri, 18 Nov 2005 11:48:34 +0000

( این مطلب سیاسی نیست )
دیروز بعدازظهر که تلویزیون رو روشن کردم، مسابقات وزنه برداری قهرمانی جهان تمام شده بود، و موقع دادن مدالها بود، رضازاده بازهم قهرمان شده بود اما نه مثل قبل با اقتدار کامل، در حرکت یکضرب حریف روسی بالاتر از او رکورد زده بود اما به هر حال در مجموع او قهرمان شده بود! موقع دادن مدالها چند چیز جالب بود یکی زنهای حامل مدالها که بی حجاب بودند آن هم نه در کشور کفری مثل آمریکا و نه در کشور منافق مثل ترکیه! در کشور کاملآ مسلمانی به اسم قطر! البته تلویزیون ایران موقع جلو آمدن این زنان سخنان یک نفر را پخش میکرد.
دومین چیز جالب این بود که حریف روسی چه اندازه خوشحاله و این از بوسیدن بی ریای مدالهایش معلوم بود.
و اما سومین چیز که در این میان سوال برانگیز بود برای من روش مدال گرفتن رضازاده بود! نمیدانم آیا فقط همان یک نفری که عکس او را بالا گرفت، برای قهرمان شدنش چشمهایشان را به صفحه تلویزیون دوخته بود؟ آیا فقط همان یک نفر در همه شرایط او را حمایت کرد؟ آیا میلیونها نفر در داخل ایران آرزویشان قهرمانی او نبود؟ قصد او با این حرکت چه بود؟ نمیدانم.
اما به فکر فرو رفتم، از یکی از دوستان میپرسیدم دیدی عکس کیو آخر سر بالا برد؟ میگفت آره؟ گفتم چه احساسی داشتی اون موقع؟ گفت احساس نمیخواست که عکس تختی رو بالا بردن هم احساس عجیبی میخواد؟! بهش گفتم اون عکس تختی نبود که، اون عکس…
گفت تختی و من یاد پهلوانی افتادم که نه به اندازه رضازاده مدال آورد و نه به اندازه او تشویق و حمایت شد. کسی که برای مردم کشورش زندگی میکرد فارغ از هر گونه اعتقاد و نظری، غلامرضایی که ریا یک ذره در وجودش رخنه نکرد، و ظلم را میدید و فریاد میکرد، کسی که اشک در چشم مردمش را میدید و سکوت خشک شده در گلوی هموطنش را میشنید، اوضاع مالیش آنچنان نبود اما اوضاع مالی همسایه اش برایش مهم بود، زیاد از او نمیدانم اما همین را که میدانم کافیست! میدانم که حریفانش دوستش داشتند، از او به عنوان یک پهلوان یاد میکردند نه استثناء! او روی دوبنده اش اعتقادش را ننوشت، حال هرچه که بود، شاید به همین دلیل مدال زیادی نیاورد! اما مردم هنوز هم با افتخار میگویند تختی، چه مسلمان دو آتشه اش چه کافرش، چون او جهان پهلوان تختی بود، اما آقای رضازاده تو که به خود میبالی که مدالهای المپیک و جهان را یک به یک درو میکنی، تو که اعتقادت را روی دوبنده ات میچسبانی و شادی بردت را برای دیگر ادیان کمرنگ میکنی، تو که مدیون آن یک نفر میشوی در هنگام مدال گرفتن، نمیدانم تا کی محبوب خواهی بود، اما میدانم برای من محبوبیت تو دیگر تمام شده است، مدالهایت برای من تکراری شده است، از این به بعد حرکاتت محبوبیتت را تعیین خواهد کرد!
متاسفم که یکی از مدالهای طلایی رنگت به دست آن روس دزدیده شد اما متاسف ترم به خاطر چیزهای دیگر، شاید شاهین نصیری نیا دیگر مدال نیاورد اما همان تک مدال طلسم شکنش را من بیشتر دوست خواهم داشت، راستی حسین جان، میتوانی به من بگویی مگر دیگر اعضای تیم ملی به ابوالفضل اعتقاد ندارند؟
البته من عذر میخوام اگه برای طرفدارای رضازاده مطلبم تند بود، اما این حرفی بود که در دل من مانده بود، و هوز هم به عقیده شما احترام میگذارم، اما مطمئنن او جهان پهلوان تختی نیست.
پ.ن: در چند وبلاگ به خصوص وبلاگ الپر عزیز فامیل خودمو شمس دیدم، باید بگم که با احترام من فواد شمس نیستم، و همین طور اینجا من فقط فوادم، گرچه فامیل من چیز دیگریست.