دیوانه که می‌شوی،
مثل ِ من
با هم از دنیای احمق‌ها
فاصله می‌گیریم.

جایی میان ِ زمین
و ستاره‌ی گاگانو،
درست در مرکز ِ سیاره‌ای به نام ِ
مجنونوپولیس
چادر می‌زنیم.

بعد از یک عشق‌بازی ِ بدون ِ باخت
در حالی که من لاله‌ی گوش ِ سمت ِ راست ِ تو را
در دهان دارم،
و تو دستانت را به کمرم حلقه زده‌ای،
برای یک هواخوری پر از ستاره
از مخفیگاهمان بیرون می‌آییم.

آنچه را می‌بینیم،
تصور نمی‌کنیم.
همه‌ی احمق‌های زمین،
برای یک هواخوری پر از ستاره
از چادرشان خارج شده‌اند.

با توجه به اینکه ما
از دنیای احمق‌ها فاصله گرفته‌ایم،
تو در گوش من زمزمه می‌کنی:
عشق؛ انسان‌ها را عاقل می‌کند،
حتی برای ساعتی.

دیوانه که می‌شوی،
مثل ِ من،
عاقل.

(۸ شهریور ۱۳۸۸)

آسمان،
سپید ِ ابرهای باردار از انقلاب بود
و غروب ِ سرخ ِ متغیر
به طلوع نمی‌رسید.

در جنگل،
یکی دو درخت
همرنگ ِ جماعت شده بودند
سبز ِ مخملی
هه!
جنگل مجموعه‌ای است از چهار برگ و یک درخت و مُشتی خاشاک.

آقای شیر،
باران، غروب، سرخ، سفید، طلوع، درخت، مخمل، سبز و از این دست را
دوست نداشت.
پس درخت‌ها را اول یک به یک و بعدتر دسته‌جمعی
با اختراعی به اسم تبر
آشنا کرد.

و آسمان را،
سیاه پوشید.

شب ِ براندازی ِ طبیعت،
به دست ِ کوبه‌های اشک‌آور ِ تبر
هر سبزی که فرو می‌افتاد
با یادآوری این حقیقت ِ محض
که «خدا بزرگ‌تر از آن است که در وصف بگنجد»
فریاد می‌زد:
«من صدای سبز ِ خاک ِ سربی‌ام»
و آسمان می‌بارید:
«تو آخه مسافری، خون ِ رگ ِ اینجا من‌‌ام»

آقای شیر،
نخواست و ندید.
اما حقیقت دارد،
هم خدا بزرگ‌تر از آنی است که او تصور می‌کند
هم «دانه‌ی هر گل که تو پرپر کنی، باز بکاریم و دو چندان کنیم»

آری،
شب ِ براندازی،
امید می‌بارید.

(۱۸ مرداد ۱۳۸۸)

اجازه هست،
کمی ملاقاتی باشم؟
نه سنگی دارم،
و نه رنگی.
در این لحظه‌ی خاص،
حتی نه جنگی.

عزیزی هست،
که یک ماه می‌گذرد از نبودنش.
می‌گویند،
او را آورده‌اید اینجا:
بند ِ دل‌تنگی ِ زندان ِ بی‌رنگی.

بر ساحل ِ سلامتش نشسته‌اید،
و دریابان را در بند کشیده‌اید.

***

ببین مرا ناخدا،
صدای مرا می‌شنوی؟
آمده‌ام ترانه‌خوانی،
آمده‌ام کمی کل‌کل.

بزرگوار،
نیستی و دیگر،
حوصله‌ی چاقو کشیدن‌های طنازانه‌ی قلابی ِ بچگانه‌،
برایم نمانده است.

قفل ِ این قفس را بشکن،
من،
ترانه‌ی امید را،
برای تو خواهم خواند،
که مرگ بر ناامیدی.

باز هم در کل‌کل‌هامان،
پیش ِ تو کم می‌آورم،
و به ترانه توسل می‌جویم.

آدم‌ها،
بر ساحل ِ سلامت،
آفتاب ِ مهربانی خواهند گرفت.
بیا…

(۲۴ تیر ماه ۱۳۸۸ خورشیدی)

دست‌هایت به خون من،
قشنگ
لب‌هایم به جام تو،
حرام

می‌ستیزم
می‌زنی
می‌بندی
می‌گریزم

دشنه در دیس
قصد جان
مرگ یک روح سرکش

شاعر می‌شوم،
قاتل!

(۱۷ خرداد ۱۳۸۷)