اعدام‌بس
روی دیوار می‌نویسم که طناب ِ دار ممنوع
پر ِ تکرار می‌نویسم که طناب ِ دار ممنوع
با تو ام که انتقامی، پری از شهوت ِ اعدام
پری از غصه‌ی دوری، آرزوی بی‌سرانجام
چشماتُ بستی رو دنیا، شده نفرت همه دنیات
نمی‌بینی که یه دنیا، افتادن به دست وُ پاهات
یه گزینه پیش ِ روته: بزنی زیر ِ سه‌پایه
افتخار کنی به این‌که جون گرفتی از یه سایه
آه از این تصمیم ِ شومِت، وای از این قانون ِ بی‌دل
پشت ِ هم ضیافت ِ خون، پشت ِ هم تکثیر ِ قاتل
یه کمی چشماتُ وا کن، بغض ِ کینه مرگ ِ رنگه
توی بخشش لذتی نیست، که دلت این‌قده سنگه؟
ما می‌گیم کثیفه اعدام، خونُ با خون نمی‌شورن
اونا که راضی به مرگن، بنده‌ی بی‌رحم ِ زورن
تو از این حادثه رد شو، حق بده به حق ِ آدم
یه ترانه زندگی رو نگیر از بغض ِ دمادم
شک نکن به خوبیات وُ قطع کن این طناب ِ دارُ
گریه کن از عمق ِ باور، تر کن این چشمای ما رو
بگو نه به حکم ِ اعدام، به خشونت، به شکستن
خط بکش رو حجم ِ کابوس، بخون از ترانه‌ی من
روی دیوار می‌نویسیم که طناب ِ دار ممنوع
با هم این‌بار می‌نویسیم که طناب ِ دار ممنوع

۸ خرداد ۱۳۸۹

بامداد چهارشنبه ۲۸ بهمن‌ماه ۱۳۸۸ خورشیدی، شبه‌ترانه‌ی «تهران، خیلی وقته …» در یزد زاده شد. بدون ویرایش و بدون روتوش تقدیم می‌شود به شما.

محکوم به نفس‌تنگی، تو نوبت ِ اعدامیم
ما دستای رنگی رو، تو حادثه می‌کاریم
جرم ِ تو وُ جرم ِ من، جرم ِ همه، ما بودن
جرم ِ قطره‌ها اینه: «نقاشی ِ یک رودن»
دادگاه ِ کویر ِ خشک، از جرم ِ ما بیزاره
چند نفر تو اردوشن؟ انگشتاشُ می‌شماره
جای هیئت ِ منصف، تیغ ِ تند ِ ساتوره
تن دادن ِ به خشکی، انگار که بازم زوره
محکوم به نفس‌تنگی، تو نوبت ِ اعدامیم
جرم ِ ما فقط اینه: «ما مردم ِ ایرانیم»

۲۸ شهریور ۱۳۸۸

هفته، هفته نیست بی‌تو
بی‌جمعه‌ی آزادی
از جمعه‌ای که رفتی
این دل ندیده شادی
بعد از تو حدیث ِ عشق
تو دام ِ سقوط افتاد
نیستی ببینی جمعه
اینجا پُره از بی‌داد
خانواده‌ی شنبه
خط زد اسمتُ جمعه!
بدبختی ِ ما کم بود
این بار تو شدی قرعه

نیستی ببینی ای یار، از جمعه‌ای که رفتی
هفته‌های بی‌جمعه، می‌گذره به چه سختی

باز بختک ِ استبداد
روی تن ِ ما افتاد
باز هفته‌ی تحمیلی
به نبود ِ تو تن داد
شب تابیده رو خورشید
آسمون پُر از وهمه
دیکتاتور که چیزی از
آزادی نمی‌فهمه
شاید که تو می‌آیی
جمعه‌ی همین هفته
آزادی تو دست ِ ما
ملی شدن ِ نفته

نیستی ببینی ای یار، از جمعه‌ای که رفتی
هفته‌های بی‌جمعه، می‌گذره به چه سختی

(۲۳ شهریور ۱۳۸۸)