راه من » موسیقی

بیا مثل من غم‌انگیز نباش

foadsa — Thu, 12 Apr 2012 21:07:27 +0000

پیشتر هم نوشته‌ام و بارها گفته‌ام، شهرام شب‌پره برای من، تنها یک خواننده نیست، تنها یک صدا نیست. شهرام شب‌پره و آهنگ‌هایش و مرامش، یک‌سره خود زندگی‌ست. این روزها مرد تمام‌نشدنی کودکی‌ها و ناکودکی‌های من، آلبومی منتشر کرده است به نام «تار تا گیتار». آلبوم، مجموعه‌ای است از باخوانی آهنگ‌هایی به یادگار از هنرمندانی که دیگر در میان ما نیستند. لازم بود یکی مثل شهرام شب‌پره بیاید و آهنگ‌هایی را بخواند که هم‌دوره‌ی اوست، که خودش در کنار آفرینندگانش زندگی کرده است، که خود وقتی می‌شنود یک عمر به خاطرش بیاید. تا دیگر غصه نخوریم جوان‌هایی که هنوز عمر موسیقایی‌شان، نمی‌گویم عمر هنری چون هنری نمی‌بینم، به یک آلبوم هم نرسیده صدایشان را به بارخوانی آهنگ‌های ماندگار گذشتگان تزئین می‌کنند.
اما این آلبوم حرف دیگری هم دارد. شهرام شب‌پره به ۶۵ سالگی زندگی رسیده است. و این غم‌انگیز است. اینکه مرد ریتم و جنب و جوش به زودی ۷۰ ساله می‌شود. خوش به حالمان که در دوره‌ای زندگی کرده‌ایم و می‌کنیم که هنرش، مردی به نام شهرام شب‌پره دارد و این برای فراموش کردن غصه‌های این زندگی کافی‌ست.

ترانه‌خون لعنتی، صدای شاعرانه‌گی، جماعت آلبوم تو رو هر شب به سرقت می‌برن

foadsa — Fri, 11 Feb 2011 01:43:24 +0000

آلبوم هنوز توی لس‌آنجلس پخش نشده است، ولی روی اینترنت منتشر شده است. باید هنرمند باشی تا درد را حس کنی. نزدیک به سه سال انرژی‌ات را صرف ساختن یک آلبوم موسیقی کنی، آن‌وقت هنوز نتیجه‌ی کار را منتشر نکرده‌ای آن را با بهترین کیفیت موجود بر روی اینترنت ببینی. پیش از این در مورد آلبوم «معجزه‌ی خاموش» داریوش هم چنین اتفاقی افتاده بود و نوشته بودم. این ماجراها از کجا آب می‌خورد کسی نمی‌داند. شاید حتمن باید همه‌ی خواننده‌ها مانند مهران مدیری در قهوه‌ی تلخ روی آلبومشان کلی قسم و آیه بنویسند که آهای مردم به جان عزیزتان کپی نکنید. اما خب این ماجرا چیزی فراتر از کپی کردن‌های معمول است. دزدی سر گردنه‌ی استودیوهای موسیقی و شرکت‌های پخش‌کننده‌ی موسیقی نشسته است و آلبوم‌ها پیش از اینکه در مسیر فروش قرار بگیرند، می‌دزدد و آن‌ها را بر روی اینترنت می‌گذارد.
همین می‌شود که دزدی عادت شده است، یکی تخم مرغ می‌دزدد. یکی آلبوم موسیقی را پیش از پخش، یکی هم رای مردم را پیش از برگزاری انتخابات … جامعه‌ی دزدها پیروان فرهنگ سرقت.
به هر روی آلبوم «طعم رؤیا»ی مهرداد، با ترانه‌های ایرج جنتی عطایی، موسیقی مهرداد آسمانی و تنظیم علی الهی، در این گم‌ترانه‌گی موسیقی پاپ یک معجزه است. بهتر است امیدوار باشم آن‌ها که به اصل آلبوم دسترسی دارند، آن‌را به صورت اوریجینال تهیه می‌کنند تا لذتی که از لحظات رؤیایی این آلبوم می‌برند واقعی باشد.

* عنوان مطلب بر اساس قسمتی از ترانه‌ی ماه‌بانو، آلبوم طعم رؤیا:
ای ماه‌بانوی غزل، زیبای پشت پنجره، رؤیای من تن تو رو امشب به سرقت می‌بره

اسم تو، مسیر آینده رو پیدا کردنه

foadsa — Sun, 06 Feb 2011 20:50:35 +0000

فردا روز من و توست، من و تو می‌پرستیمش و هر روز خاطره‌اش را در دل مزمزه می‌کنیم. از این روست که دوست دارم این ترانه‌ی دل‌نشین ایرج جنتی عطایی را که مهرداد عزیز با ملودی و صدای خود به یک زیبای جاودانه بدل نموده است که با تنظیم علی الهی و ویدیویی از سیروس کردونی تزئین شده، به عنوان اولین آهنگ منتشر شده از آلبوم «طعم ِ رؤیا» را به این روز عزیز تقدیم کنم، به روز من و تو …

«فستیوال ِ گل»
تا تو با لب‌خنده‌ای دنیا رو دنیا می‌کنی
زندگی رو پایتخت ِ عشق وُ رؤیا می‌کنی
تو خود ِ معجزه‌ای که با صدا کردن ِ من
پنجره‌هامُ به فستیوال ِ گل وا می‌کنی
توی ریخت وُ پاش ِ این خاموشی ِ ناکوک ِ من
تو صدات موسیقی ِ لحظه رو زیبا کردنه
روی هیپنوتیزم ِ این عقربه‌ی رو به عقب
اسم ِ تو، مسیر ِ آینده رو پیدا کردنه
تو حضورت حادثه‌س، وقتی از عشق بگی
سفر ِ یک‌طرفه‌س رو به جاودانه‌گی
با تو که باشم جهان، زیر ِ پلکای منه
ثانیه به ثانیه، وقت ِ عاشق شدنه
ریتم ِ بارون توی بلوار ِ نئون
طرح ِ نورانی ِ رفت وُ اومده
که نفس پشت ِ نفس راه ِ منُ
سمت ِ رفتار ِ تن ِ تو پل زده
اون‌قدر عاشق‌ترم که حسمُ
می‌تونم واژه به واژه بشنفم
جانب ِ عطر ِ تو رو بگیرم وُ
تو ترافیک ِ شبونه بشکفم
تا کبوتر می‌کنم اسم ِ تو رو
طعم ِ آغوش ِ تو می‌گیره صدام
از تو با یه بوسه می‌میرم وُ باز
از تو با یه بوسه به دنیا می‌آم
تو حضورت حادثه‌س، وقتی از عشق بگی
سفر ِ یک‌طرفه‌س رو به جاودانه‌گی
با تو که باشم جهان، زیر ِ پلکای منه
ثانیه به ثانیه، وقت ِ عاشق شدنه
تو حضورت حادثه‌س، اگه از عشق بگی
سفر ِ یک‌طرفه‌س رو به جاودانه‌گی
با تو که باشم جهان، زیر ِ پلکای منه
ثانیه به ثانیه، وقت ِ عاشق شدنه

کارناوالُ خبر کنین، آتیش‌بازی شروع می‌شه

foadsa — Wed, 02 Feb 2011 10:45:24 +0000

طعم ِ رؤیا / شنبه ۵ فوریه – ۱۶ بهمن
کمی رؤیا مزمزه کنید

مثل پس دادن درسه

foadsa — Sun, 18 Jul 2010 11:32:38 +0000

به اسم من، یک ضبط صوت خریده بودند. دور نیست روزهایش، اما انگار که قرن‌ها گذشته است و همین دیروز نبوده است. برای من چه فرقی می‌کرد. حالا من هم می‌توانستم نوار جمع کنم و گوش کنم. نوارها را از دایی‌هایم می‌گرفتم، بیشتر دایی کوچیکه. می‌رفتیم تهران و من انتظار داشتم، دایی‌ام برای من نوار خام بخرد و نوارهایی که دارد را بفرستد روی‌شان. فکر کن خواننده در ضبط صوت می‌خواند و صدایش را نوار خام جذب می‌کرد. سر کوچه‌شان، یک مغازه‌ی کوچک بود که نوار خام می‌فروخت، شاید چیزهای دیگری هم می‌فروخت که من یادم نیست. برایم مهم نبود مارک نوارها چیست، دوست داشتم خوشگل باشند. فکر می‌کردم که هر چه طرح روی نوار خوشگل‌تر باشد، خواننده خوشحال‌تر می‌خواند. فروشنده‌ی مغازه ارمنی بود، الآن دیگر چنین مغازه‌ای وجود خارجی ندارد. گویا نوارفروش محبوب من به آمریکا رفته است و نوارفروشی و کارگاه جوشکاری کناری‌اش، الآن دیگر تبدیل به رستوران شده است. رستوران چند بار اسم و رسم عوض کرده است اما هیچ لطفی ندارد. شاید پیاده‌روها هم خاطره‌ی ویترین نوارفروشی را فراموش نکرده‌اند.
نمی‌دانستم خواننده‌های نوارهایم کجا هستند. اسم‌هایشان را دوست داشتم، شهرام شب‌پره، داریوش، ابی، گوگوش، ستار، شاهرخ … شاید توی نوار می‌نشستند و میکروفون به‌دست برای من می‌خواندند. نوارها خوشگل بودند اما خواننده خوشحال نمی‌خواند. می‌خواند: وطن پرنده‌ی پر در خون …
بعد معتاد یک آهنگ می‌شدم، پای ضبط می‌نشستم و آهنگ که تمام می‌شد دکمه‌ی بازگشت را می‌زدم. زمان برنمی‌گشت ولی نوار برمی‌گشت. دوباره از سر نو می‌خواند: دلم می‌خواد پر بگیره ز غصه آزاد بشه …
ضبط صوت را مثل پیانو می‌نواختم، آهنگ مورد علاقه‌ام پخش می‌شد. بعدتر قصه عوض شد. حالا همه‌ی آن خاطرات را یک‌جا دارم توی کامپیوتر، نرم‌افزار را می‌گذارم روی تکرار و آهنگ هی تکرار می‌شود و دیگر نیازی نیست حواسم به دکمه‌های ضبط صوت باشد. صداها همان صداها هستند به‌اضافه‌ی خیلی صداهای جدیدتر و آهنگ‌ها روزبه‌روز بیشتر شده‌اند. هر چه تعداد خواننده‌ها زیادتر شده، علاقه‌ی من تقریبآ همانی‌ست که بوده. هنوز هم آهنگ‌هایی ساخته می‌شود که لیاقت نواختن دکمه‌های ضبط صوت را داشته باشند، که تو نوار را برگردانی عقب و خواننده بخواند: دست من وقت نوشتن، شکل اسم تو رو داره…
اما انگار خیلی‌هایی که می‌خوانند دیگر برایشان مهم نیست که آهنگشان قابلیت این را داشته باشد که بارها از ضبط صوت من پخش شود و حتی اگر نوار پیچید، آهنگ کهنه نشود. گمانشان این است که عصر کهنه‌گی گذشته است، دیگر کیفیت آهنگ‌ها بر اثر مرور زمان پایین نمی‌آید، اما غافلند از اینکه خیلی از صداها و آهنگ‌های امروز کیفیتشان را پیش از ضبط باخته‌اند، و این تقصیر نوار و ضبط صوت نیست.
اگر نوارفروش محبوبم هنوز مغازه‌اش را داشت، می‌رفتم نواری می‌خریدم، ضبط صوت را از انباری بیرون می‌آوردم و دکمه‌ها را می‌نواختم تا بخواند: انگار از جنس حریر و ساتنه، قطره اشکی وسط راه‌آهنه، شادی مرخصی سربازیه …