راه من

به سمت قهقرا رفتن از جایی شروع شد که ایرانیا تصمیم گرفتن به هنرمند مورد علاقه‌شون بگن «استاد». پی‌نوشت: این مطلب تقدیم می‌شود به استاد قهقراشناسی.

زن ِ خوب، زن ِ صیغه‌س.

هر کدام از ما یک «شهیار قنبری ِ درون» داریم.

ظریفی، دوستی داشت که حافظ قرآن بود. هر گاه به دوستش می‌رسید، می‌پرسید: آیه‌ی جدید چی داری؟

گفت: داره بارون می‌باره، چه هوای شاعرانه‌ای. گفتم: این هوا بیشتر دونفره‌س تا شاعرانه، من به‌ش می‌گم هوای پروانه‌ای. گفت: چی می‌گی؟  پروانه‌ای چیه دیگه؟ بهترین شعرها و ترانه‌ها راجع به بارونه، حتمآ هم تو بارون نوشته شده. گفتم: به هر حال من بهترین ترانه‌هام رو توی حموم سرودم، توی بارون ترجیح می‌دم خیس شم.

ایده‌ی خلق نیمی از شاهکارهای هنری در حمام و توالت به ذهن خالق اثر رسیده است، نیمه‌ی دیگر آن در هنگام سکس.

خون ِ جوانان ِ ما رد کارپت ِ اوباما

در آستانه‌ی داربی بزرگ پایتخت، صندلی‌های ورزشگاه آزادی به بطری مجهز شدند. «سازمان تجهیز ورزشگاه‌ها وابسته به کهریزک»

- شغلتون؟ : رئیس جمهور. – کدوم، کدوم جمهوری؟ : همون که خیلی تنگه، کهریزکش قشنگه. – کدوم، کدوم کهریزک؟ : برادر! بیا ایشون رو ببر کهریزک بهش خدمت کن، دنبال سند می‌گرده.

آزادی‌خواهان جهان، با شرکت در مراسم راهپیمایی آخرین جمعه‌ی رمضان، خواستار تغییر نام آن از «روز قدس» به «روز فارس»* شوند. «صحیفه‌ی انسانیة» * با احترام به تمامی قومیت‌ها و ملیت‌های ساکن و صاحب این سرزمین، در اینجا فارس به نمایندگی از نام ایران برای هم‌وزنی‌ای که با نام قدس دارد انتخاب شده. مسلمآ هیچ [...]