راه من

آن‌ها که وقتی تو می‌شکنی و زمین می‌خوری خوشحال می‌شوند، عاشق نبوده‌اند. عاشق چون تویی نبوده‌اند. آن‌ها همیشه حسرت نداشتن یکی مثل تو را در تاریخ هنر و فوتبالشان خورده‌اند. آری، می‌گویم هنر چون از وقتی هنرمندی به اسم تو زاده شد، برای طرفداران آلبیسلسته فوتبال تبدیل به هنر شد. دریغا که زمین سبز این [...]

حالا من هم بعد از شکست ۴-۰ آرژانتین از آلمان، به همراه کاروان آلبیسلسته به بوئنوس آیرس بازمی‌گردم. این جام جهانی هم برای من تمام شد. تنها می‌توانم امیدوار باشم، تیمی از آمریکای جنوبی فاتح این جام محروم از آرژانتین باشد…

سوم جولای ۱۹۸۶، که من یک ساله‌گی‌ام را جشن می‌گرفتم، دیه‌گو مارادونای بزرگ جام جهانی را به همراه یارانش به بوئنوس آیرس می‌برد. ۴ روز از پیروزی بزرگ در مقابل ژرمن‌ها گذشته بود. سوم جولای ۱۹۹۰، آرژانتین در مقابل میزبان جام جهانی ایتالیا قرار گرفت و با متوقف کردن تیم پرقدرتی که فکر قهرمانی در [...]

این روزها، روزهای دیه‌گو مارادونا و آرژانتین است. به چیزی جز قهرمانی فکر نمی‌کنیم، آخر ما برندگان همیشه‌ی تاریخیم. بهترین بازیکنان جهان را همیشه در اختیار داشته‌ایم و فوتبال را زندگی می‌کنیم. چهار سال پیش بیشتر از آرژانتین می‌نوشتم، اما امسال ترجیح داده‌ام به چند خط نوشتن بسنده کنم، چون دیدن بازی زیبای آرژانتین و [...]

بیایید از جام جهانی کابوس‌وار ۱۹۹۴ شروع کنیم. روزهایی که من برای اولین بار بود جام جهانی فوتبال را از طریق تلویزیون با تمام وجود لمس می‌کردم. با خاطره‌ی مبهمی از ایتالیای ۹۰ و فینال لعنتی‌اش. می‌گویم ۹۴ چون شرایط آن تورنمنت برای آرژانتین مشابه همین مسابقاتی‌ست که پیش رو داریم. آن سال هم آرژانتین [...]

مطلب زیر را چند روز بعد از صعود آرژانتین به جام جهانی ۲۰۱۰ نوشتم و قرار بود در یکی از مجلات چاپ شود، اما به موقع به دست مجله نرسید برای چاپ. برای شروع نوشتن از جام جهانی ۲۰۱۰ و آرژانتین، بد ندیدم این مطلب را روی وبلاگ قرار دهم. دقایقی پیش از اینکه داور [...]

هفته‌ی دلهره و استرس تمام شد و مارادونا و من و آرژانتین به جام جهانی ۲۰۱۰ آفریقای جنوبی رسیدیم. حسرت دو تا نصفه‌شب داد و فریاد و خوشحالی توی سکوت سنگین خونه رو دلم موند که توی جام جهانی جبرانش می‌کنم. ممنون خدا.

وقتی از دقیقه‌ی ۷۵ بازی آرژانتین و پرو دوربین فیلم‌برداری شروع کرد به لرزیدن و شدت باد به حدی شد که حتی دروازه‌بان آرژانتین را داشت با خود می‌برد. و از چند دقیقه بعدش از تصویر گل‌آلودشده‌ی دوربین نمی‌شد تشخیص داد در حال تماشای فوتبالی یا یک مستند صحرایی. حدس می‌زدم با چشم شوری که [...]