راه من » کتاب

انفجار افتخار

foadsa — Tue, 27 Jul 2010 22:32:13 +0000

ارکستر مدرسه سازهایش را کوک کرد و بعد همه‌ی ما سرود ملی کانادا را خواندیم. سرودی که از بس کلماتش را تغییر می‌دهند اصلآ به گوشم آشنا نیست. این روزها بعضی از کلمات سرود به زبان فرانسه است، که یک وقتی کسی حتی به گوشش نخورده بود. پس از احساس افتخار نسبت به سرودی که بعضی از ما نمی‌توانیم کلماتش را تلفظ کنیم، سر جایمان نشستیم.

آدمکش کور / مارگارت اتوود / شهین آسایش / ققنوس

1 دیدگاه برای این نوشته:

دروغگوی خوش حافظه:
2010-Jul-28 چه خوب!

هوم؟

foadsa — Tue, 27 Jul 2010 19:35:31 +0000

رنی می‌گفت: باید برای هر چیز کوچکی شکرگزار باشید. لورا می‌پرسید: چه چیز کوچکی؟

آدمکش کور / مارگارت اتوود / شهین آسایش / ققنوس

دنیای عجیب به راه خود می‌رود

foadsa — Wed, 21 Apr 2010 11:10:39 +0000

اتومبیل همسایه را قرض گرفتم، تا نیوجرسی راندم و هویت جسد را برای پلیس شناسایی کردم. دیدن او [خواهرم] در آن حال بسیار شوک‌آور بود: چنان بی‌حرکت، دور و مرده، حقیقتاً مرده. وقتی پرسیدند مایلم جسد را برای کالبدشکافی بفرستند، گفتم آن را به حال خود بگذارند. تنها دو امکان وجود داشت: یا به صورت طبیعی از بین رفته بود، یا با خوردن مقداری قرص خودکشی کرده بود، و من نمی‌خواستم پاسخ را بدانم، زیرا هیچ‌یک واقعیت ماجرا را برملا نمی‌کرد. بتی بر اثر شکستن دلش مرده بود. شنیدن این اصطلاح برای بعضی‌ها خنده‌آور است، اما به این دلیل که چیزی از دنیا نمی‌دانند. آدم‌ها از دل‌شکستگی می‌میرند. این چیزی است که هر روز اتفاق می‌افتد و تا آخر زمان هم روی خواهد داد.

پل استر / مردی در تاریکی (صفحه‌ی ۱۱۰)

2 دیدگاه برای این نوشته:

واقعیت(سیما):
2010-Apr-24 من عاشق اين آدمم !
حدیثه:
2010-Apr-27 چقده که راس گفتش. ادما از دل‌شکستگی می‌میرن :(

خبرها همه بد

foadsa — Thu, 14 Jan 2010 13:34:27 +0000

تلفن زنگ زد. بلافاصله فهمیدم مشکلی پیش آمده. هیچ‌کس ساعت هشت صبح یک‌شنبه تلفن نمی‌کند مگر بخواهد خبری را بدهد که نمی‌تواند بماند برای بعد. و خبری که نتواند بماند برای بعد همیشه خبر بدی‌ست.
پل استر / اختراع انزوا

3 دیدگاه برای این نوشته:

مرثا:
2010-Jan-14 مثل سه شنبه صبح...
ایران:
2010-Jan-15 خب با تلفن خبرای زیادی میشه داد.... چه بد چه خوب..!!البته ما همش بده.
for you:
2010-Jan-30 "خبری که نتواند بماند برای بعد همیشه خبر بدی‌ست." آره...

بعضی‌ها مرتب شانس می‌آورند

foadsa — Sun, 15 Nov 2009 11:24:28 +0000

صبح روز بعد بر اثر نفس گرمی که به گونه‌اش می‌خورد، بیدار شد. همین که چشم باز کرد چهره‌ی کودک را دید، دختربچه‌ای که به شدت به او خیره شده بود و با دهانش نفس می‌کشید، کنار کاناپه زانو زده بود و صورتش آن‌قدر به او نزدیک بود که کم مانده بود آن را لمس کند. از نور کمی که از لای موهای دخترک می‌تابید، ساچز حدس می‌زند ساعت باید شش و نیم، هفت صبح باشد. کم‌تر از چهار ساعت خوابیده بود و در لحظات اول آن‌قدر سنگین و خواب‌آلود بود که نتوانست جم بخورد. دلش می‌خواست دوباره چشم‌هایش را هم بگذارد، اما دخترک طوری زل زده بود که او هم به چهره‌اش خیره ماند و رفته رفته فهمید که باید دختر لیلیان استرن باشد.
دخترک در پاسخ به لبخند ساچز که آن را به عنوان دعوتی برای گفت‌وگو تلقی کرده بود، گفت: «صبح به‌خیر. خیال می‌کردم هیچ‌وقت بیدار نمی‌شوی.»
- خیلی وقت است اینجا نشسته‌ای؟
- فکر می‌کنم صد سال است. آمدم پایین عروسکم را پیدا کنم، آن‌وقت تو را دیدم که روی کاناپه خوابیده بودی. تو خیلی درازی، می‌دانی؟
- آره، می‌دانم. به من می‌گویند آقا درازه.
دختر با حالتی فکور گفت: «آقا درازه. اسم خوبی است.»
- شرط می‌بندم اسم تو ماریا باشد. نه؟
- بعضی‌ها می‌گویند اسمم ماریاست، اما من فکر می‌کنم اسمم راپونزل باشد. خیلی قشنگ‌تر است، نه؟
- بله، خیلی قشنگ‌تر است، چند ساله‌ای، راپونزل خانم؟
- پنج سال و سه چهارم. سن عالی‌ای است. دسامبر شش سالم می‌شود. تولدم روز بعد از کریسمس است.
- یعنی دو روز پشت سر هم هدیه می‌گیری. حتمآ دختر باهوشی هستی که این سیستم را اختراع کرده‌ای.
- بعضی‌ها مرتب شانس می‌آورند. این را مامان می‌گوید.

هیولا / پل استر / ترجمه‌ی خجسته کیهان / صفحه‌ی ۲۵۶