سوم جولای ۱۹۸۶، که من یک ساله‌گی‌ام را جشن می‌گرفتم، دیه‌گو مارادونای بزرگ جام جهانی را به همراه یارانش به بوئنوس آیرس می‌برد. ۴ روز از پیروزی بزرگ در مقابل ژرمن‌ها گذشته بود.
سوم جولای ۱۹۹۰، آرژانتین در مقابل میزبان جام جهانی ایتالیا قرار گرفت و با متوقف کردن تیم پرقدرتی که فکر قهرمانی در سر داشت، در ضربات پنالتی با درخشش ستاره‌ای به نام سرجیو گوی‌گوچه‌آ در درون دروازه، پیروز شد و به فینال رسید.
سوم جولای ۱۹۹۴، کابوس جام جهانی با شکست ناباورانه در مقابل رومانی به سیاه‌ترین لحظه‌ی خود رسید و آرژانتین از دور رقابت‌هایی که مدعی قهرمانی‌اش بود کنار رفت.
از آن سوم جولای تلخ، آرژانتین دیگر به جمع چهار تیم نیمه‌نهایی راه نیافته است. اما امسال حکایت دیگری‌ست، مگر نه اینکه مرد رؤیاهای آرژانتین آمده است تا انتقام آن جام جهانی سیاه را بگیرد؟ درست مثل ۴ سال پیش در مرحله‌ی یک چهارم به رقیب سرسختی به اسم آلمان خورده‌ایم. اما این بار انتقام دون دیه‌گو از آلمان هدیه‌ی بزرگی‌ست برای سوم جولای ۲۰۱۰، روز تولد من. ربع قرن از روز تولد من می‌گذرد و ۲۴ سال از آخرین بوسه‌های مارادونا بر جام جهانی. لحظه‌ی انتقام فرا رسیده است. از همان روزی که دیه‌گوی کبیر مربی‌گری آرژانتین را پذیرفت، قرار قهرمانی گذاشته‌ایم و چه هدیه‌ای پیش از این قهرمانی، از برد مقابل آلمان در روز تولد من شیرین‌تر است؟ سوم جولای روز من، روز بزرگ انتقام است.