این روزها، روزهای دیه‌گو مارادونا و آرژانتین است. به چیزی جز قهرمانی فکر نمی‌کنیم، آخر ما برندگان همیشه‌ی تاریخیم. بهترین بازیکنان جهان را همیشه در اختیار داشته‌ایم و فوتبال را زندگی می‌کنیم. چهار سال پیش بیشتر از آرژانتین می‌نوشتم، اما امسال ترجیح داده‌ام به چند خط نوشتن بسنده کنم، چون دیدن بازی زیبای آرژانتین و مارادونا کنار زمین از هر نوشته‌ای در این مورد جذاب‌تر است.
امشب آرژانتین و مکزیک در دیداری مشابه ۴ سال پیش، به مصاف هم می‌روند. اما این دیدار مشابه، فرق‌هایی اساسی دارد. حالا دیه‌گو مارادونای بزرگ به جای اینکه در میان تماشاچیان نشسته باشد، رهبری آلبیسلسته را بر عهده دارد و لیونل مسی دیگر نیمکت‌نشین نیست. این آرژانتین می‌خواهد بعد از بیست و چهار سال رؤیای خود را از فیفا و دیگر تیم‌ها پس بگیرد. زودتر از اینکه به دقیقه‌ی گل تماشایی و ماندگار ماکسی رودریگوئز برسیم، همه‌ی مردان مارادونا مکزیک را از جام نوزدهم حذف کرده‌اند.