نمی‌دانم اولین بار کدام دانشمند از عبارت «مملکته داریم؟» در جمله‌ای که به نظرش کمبود و نقص‌های مملکتش را بیان می‌کرد استفاده کرد. اما من مدت‌ها بود هوس کرده بودم یک وبلاگ مینیمال عامه و خاصه‌پسند، تاسیس کنم. آن‌هم نه یک وبلاگ گروهی، می‌خواستم مینیمال‌نویسی را به صورت ناشناس و مستقل از راه من هم ادامه دهم تا توانایی خودم را بسنجم. اما به قول عده‌ای دست تقدیر، ایده‌ی «مملکته داریم؟» را پس از چند توییت بی‌ربط به مملکت بر سر راهم قرار داد. مثلآ: «بازی آرژانتین و اوروگوئه ساعت ۲:۳۰ بامداد ۵شنبه به وقت ایران، مملکته داریم؟».
به هر حال گذشت و گذشت تا با جمله‌ای که از نظر خودم بهترین جمله برای شروع کار این وبلاگ بود، مملکت‌داری آغاز شد. از همان روز اول نمی‌دانستم قرار است در این وبلاگ چه مسیری را دنبال کنم، اما می‌دانستم باید وبلاگی با مضمون طنز و گروهی باشد، پس با دعوت از دوستان وبلاگ‌نویسی که فکر می‌کردم نوشته‌هایشان می‌تواند به این وبلاگ کمک کند کار را ادامه دادم.
با کمک اسپایدرمرد قوانینی را برای نوشتن مطلب و نظم و ترتیب دادن به وبلاگ وضع کردیم. هر چند که قانون‌مند بودن برای همه‌ی نویسندگان این وبلاگ کاری سخت و طاقت‌فرساست. در این مدت اتفاقاتی افتاده است که هر چند گاهی مرا عصبانی کرده است ولی در کل جالب و دوست‌داشتنی‌ست.
الآن حدود ۲۰ نویسنده در این وبلاگ به عنوان دولت‌مرد و دولت‌زن مشغول به مملکت‌داری هستند و گاهی حتی شماره‌ی مطالب‌شان یکی می‌شود بس که به قوانین توجه دارند. برای بهبود اوضاع مملکت و وضع قوانین جدید تا اطلاع ثانوی از فرد جدیدی برای نوشتن در وبلاگ دعوت نمی‌کنم، اما کسانی که به نوشتن در این وبلاگ علاقه‌مندند آدرس وبلاگ‌ و یا نمونه‌ی مطالبشان را به foadsa بر روی جی‌میل بفرستند تا در فرصتی مناسب دعوتنامه‌ی همکاری در وبلاگ برایشان ارسال شود. از هر گونه پیشنهاد و انتقادی استقبال می‌کنم.