کمتر از دو سال پیش که گوگل‌ریدر امکان به اشتراک گذاری مطالب را برای دوستان فراهم کرد، مطلبی نوشتم با عنوان اول شما دوست عزیز و خوشحال بودم که می‌شود مطالب سلیقه‌های گوناگون و وبلاگ‌های متنوع را پی‌گیری کرد.
حالا پس از گذشت تقریبآ دو سال از نوشتن این مطلب، اعتراف می‌کنم که از خواندن مطالبی که دوستانم در گوگل‌ریدر (به طور خلاصه گودر) به اشتراک می‌گذارند فاصله گرفته‌ام. معمولآ من نگاه نمی‌کنم به اینکه چه کسی چه مطلبی را به اشتراک گذاشته است و از همان اول شروع می‌کنم به خواندن. یک وقتی نگاه می‌کنم می‌بینم نیمی از مطالبی که خوانده‌ام یا آه و ناله‌ی دوستان برای همدیگر بوده یا خاصیت اردی‌بهشتی‌ها و یا ابراز علاقه و خواستگاری و …
به نوعی دوستانی که من مطالبشان را پی‌گیری می‌کنم تصمیم گرفته‌اند گودر را به یک شبکه‌ی اجتماعی تبدیل کنند آن‌هم در حالی که فرندفید و فیس‌بوک قبل‌تر از این حرف‌ها آفریده شده‌اند. با این تفاوت که ساختاری که برای گودر طراحی شده است به شکلی است که اصطلاحی به اسم شخم (بالا آمدن مطالبی که مورد بحث دوستان است) در آن معنایی ندارد.
دوستانی نیز گودر را با وبلاگ اشتباه گرفته‌اند. مطالبی که می‌تواند مطالب بسیار خوبی باشد و در وبلاگ‌ها بایگانی شود به دلیل سهل‌انگاری دوستان در گودر سوخت می‌شود.
سؤال من این است، ما برای چه همدیگر را در گودر پی‌گیری می‌کنیم؟ برای چه خورک وبلاگ همدیگر را مشترک می‌شویم؟ گودر برای اشتراک گذاشتن سلیقه‌ها و مطالب انتخابی است، حالا گاهی هم این وسط نوتی نوشته می‌شود. وبلاگ برای ابراز عقیده و تألیف مطلب. وبلاگ بنویسید اگر دوست دارید مطالبتان دیده شود. طوری نشود که به خاطر سهل‌انگاری شما دست دوستان بر روی گزینه‌ی هاید برود و از پی‌گیری سلایق شما دست بکشند.
سایتی وجود دارد به اسم توییتر، گودر را تبدیل به توییتر نکنیم. فکر می‌کنم وقتش رسیده است که یاد بگیریم صحیح استفاده کنیم، هر چیزی جای خودش را دارد. کاری نکنیم که فرندفید و فیس‌بوک و گودر و … به یکدیگر شبیه شوند.