فکر کرد:
هر چه‌قدر حساب می‌کنم،
تو را کم می‌آورم …
***
گفت:
سکوت می‌کنی
شنواتر می‌شوم
***
پرسید:
چه‌قدر سواد می‌خواهد؟
خواندنِ فکرِ تو!
***
بعدترها حرفی زد، دل من شکست، دل من که به این سادگی‌ها از دل‌شکستگی، به دل‌تنگی باز نمی‌گردد اما. دل یک حوض تنهایی می‌خواهد به اندازه‌ی چند دفتر و یک خودکار، آبی و مشکی و قرمزش فرقی نمی‌کند. دل شکسته هیچ تلفنی را پاسخ‌گو نیست.
فاصله تا این تنهایی چند واژه بود از میان این‌همه حرف. نشستم از نو تنهایی‌ام را مرور کردم. در تنهایی، تو از خودت دلگیر می‌شوی، تو با خودت درگیر می‌شوی، تو عاشق خودت می‌شوی، تو به خودت فحش می‌دهی، تو به خودت فکر می‌کنی، مؤلف و مخاطب، فقط خود تویی. گاهی تو از خودت شکست می‌خوری حتی.
همه‌ی شبکه‌های اجتماعی را کنار می‌گذاری، تنهای تنهای تنها، از اتاق بیرون نمی‌روی. لذت تلخ تنهایی را گاه با هیچ چیز عوض نخواهم کرد.
رسیدم به ترانه‌ی تنهایی، مثل همه‌ی تنهایی‌ها این ترانه ناتمام است:

زندونی‌ام تو محبسم
از زندگی مرخصم
من آخرش به چشم تو
به بغضتم نمی‌رسم
دوست دارم این تنهایی رو بغل کنم
می‌خوام به حرفای خودم، به آرزوم عمل کنم
سیبی نمونده واسه ما، جهنمم تموم می‌شه
حوای من نمی‌مونی، عشق ما توی آتیشه
من عاشق تو نبودم، گم شده بودم تو بهشت
سوزوندم عشقتُ به زور، باید یه شعر نو نوشت

نامش را کنار دفتر نوشته‌ام «مرخصی». مثل تمام مرخصی‌ها این ترانه هم تمام می‌شود. هیچ سناریویی اما برای تمام کردنش ننوشته‌ام. بعضی از ترانه‌ها سال‌ها ناتمام می‌مانند تا در ذهن شاعر واژه‌ای جرقه بزند، ساخته شود و به پایان برسد ترانه‌ی ناتمام.
من، شاید فردا دلم برای جفت بودن تنگ شود. آخر حکایت دلی که شکسته است به دعا و دخیل و نذر و نیاز وابسته نیست. فاصله همیشه وجود داشته است، شاید همین فاصله ضمانت دوست داشتن‌هاست. به هر حال به من و تو و تنهایی من و تو بستگی دارد. اگر هم پایان حکایت دست تقدیر باشد، تو گفته‌ای:
خدا کند،
خط بخورد،
تقدیری که،
نمی‌رساند مرا،
به تو …