تقدیم به ندا که هر روز ما با نگاهش، شنبه شد.

«ندا»

کی فکرشُ می‌کرد، من و تو، ما بشیم
تو یک غروبِ سرد، همه «ندا» بشیم
کی فکرشُ می‌کرد، شنبه بچیکه خون
گولّه از آسمون، بباره بی‌امون
خواستن ندای ما، خاموش بشه، نشد!
بغضِ گلوی ما، تیر می‌شه خودبه‌خود
بارونِ شب ببار، رو پلکِ خوابِ ما
خورشید میاد ولی، همین روزا، ندا
ما خسته‌ایم از این، تحکیمِ ظلم و زور
برای حاکما، شدیم پلِ عبور
اما دیگه بسه، ساکت نمی‌مونیم
سکوتِ ما نداست، بشنو چی می‌خونیم
کی فکرشُ می‌کرد، یه روز توی بهار
بهمن بشه زمین، با هر ندای یار
یار من و تو باش، مامِ وطن، عزیز
بدون که عشقِ تو، یعنی که همّه چیز
با چشمای ندا، خرداد رسید به تیر
خنجر نزن رفیق، به قصد مرگ و میر
خونِ ندا می‌شه، کابوسِ خوابتون
دیدین اثر نداشت، میراثتون جنون
ایران بهشتِ ماست، خاکی پر از غرور
جونمونُ می‌دیم، نمونه سوت و کور

(۳ تیر ۱۳۸۸)

+ ترانه‌ی «کی فکرشُ می‌کرد» یک هفته گذشت تا به افتخار «ندا» تغییر نام دهد و متولد شود.