قبل از هر چیز باید بگویم این مطلب فقط یک احساس شخصی است. مناظره‌ی دیشب میرحسین موسوی و محمود احمدی‌نژاد را احتمالآ همه دیده‌اند. متانت و بزرگواری میرحسین در برابر پرخاش‌ها و تهمت‌هایی که محمود احمدی‌نژاد به تمامی ارکان نظام جمهوری اسلامی نشانه رفت، قابل ستایش بود. محمود احمدی‌نژاد از افرادی نام برد که در مناظره حضور نداشتند و بردن این نام‌ها خلاف قانون تبلیغات و مناظره بود، همان‌طور که در شب قبل از این مناظره مهدی کروبی این نکته را بارها بیان کرد.
احمدی‌نژاد نماینده‌ی یک دیدگاه است که در کشور طرفداران سینه چاکی دارد. دیدگاهی که از طرف من و خیلی‌ها دیدگاهی تندرو و خشن است. لازم نیست زیاد در مورد این دیدگاه بنویسم که همه می‌شناسیمش، تکلیف کسی که برای بیان حقانیت و معصومیت خود از لفظ «ملت شریف ایران» مایه می‌گذارد در حالی که عده‌ی کثیری از همین ملت شریف در انتخابات گذشته یا اصلآ رای ندادند یا اینکه به او رای ندادند، کاملآ روشن است.
اما به هر حال احمدی‌نژاد شخصی است که در سایه‌ی همین نظام پرورش یافته و بزرگ شده است و حالا با عقاید و تندروی‌هایش در مقابل ارکان آن ایستادگی می‌کند.
و اما در مقابل میرحسین موسوی قرار دارد که متانت و وقارش از روح هنرمند او می‌آید و این به نفسه چیز بدی نیست. اما من احساس بدی دارم، به خصوص وقتی میرحسین در مقابل احمدی نژاد احساس وظیفه کرد و به عرصه پا گذاشت.
شاید اسمش را توهم تؤطئه بگذارید اما این حس بد مرا رها نمی‌کند. ارکان نظام از وجود احمدی‌نژاد احساس خطر کرده‌اند و معتقدند دیکتاتوری بزرگتری از دیکتاتوری آن‌ها در حال شکل‌گیری است. میرحسین موسوی اما هم در بین طیف اصول‌گرا و هم در بین طیف اصلاح‌طلب قدرت زیاد جذب رای دارد، چیزی که سیدمحمد خاتمی نداشت. و البته مهدی کروبی خارج از دایره‌ی آن قرار می‌گیرد. مهدی کروبی نماینده‌ی دیدگاهی است که معتقد است باید به تغییر اندیشید و برای رسیدن به دموکراسی حرکت کرد، چیزی که پس از سی سال به دوش کشیدن نام جمهوری اثری از آن در ایران دیده نمی‌شود.
بنابراین مهدی کروبی از دایره‌ی ارکان نظام کنار گذاشته می‌شود و بار سنگین حفظ نظام موجود به دوش مردی گذاشته می‌شود که قابلیت محبوب شدن دارد یعنی میرحسین موسوی. من هم معتقدم باید از احمدی‌نژاد عبور کرد، اما ارزش این عبور باید خیلی بالا باشد، ما در قبال این عبور چیزهایی را باید به دست بیاوریم که سال‌هاست منتظر آن هستیم. این عبور نباید ما را به نقطه‌ی صفر باز گرداند، بعد از سی سال بهتر است که کمی از نقطه‌ی صفر خودمان را به جلو حرکت دهیم.
امیدوارم این فقط یک حس بد باشد و نه یک واقعیت!