سلام مسیح جان،
اول دلم می‌خواست یک جور دیگری بنویسم، مثلآ بنویسم «برو نامه رو بده بابات بخونه، یه چیزی تو مایه‌های بگو بزرگترت بیاد». اما بعد درک کردم که حال‌گیری عظیمی‌ست هر چند همین مقدمه نوشتن من هم خود به نوعی حال‌گیری بدتری‌ست. ولی سعی کن این نامه را خودت بخوانی و دور از چشم پدرت آن را بسوزانی.
همیشه دوست داشتم نامه بنویسم، اما گذرم به وبلاگ خورد و وبلاگ‌نویس شدم. خب هر کسی یک چیزی‌نویس می‌شود دیگر. یکی عریضه می‌نویسد، یکی شعر می‌نویسد، یکی قانون می‌نویسد، یکی حکم می‌نویسد، یکی هم مثل من وبلاگ می‌نویسد. حتی آدم‌های بی‌سواد هم چیز می‌نویسند. الآن آدم‌های بی‌سواد هم وبلاگ می‌نویسند علاوه بر آن حکم و قانون هم می‌نویسند و از همه مهم‌تر نامه می‌نویسند.
برای بعضی‌ها هم آدم با آدم فرق دارد، مثلآ فرق می‌کند فلسطینی باشد، اسرائیلی باشد، آفریقایی باشد، آمریکایی باشد، اروپایی باشد، ایرانی باشد. بی‌خیال، کاوش در این نژادپرستی‌ها به من و تو نیامده. من و تو باید بنشینیم یک گوشه‌‌ی دنیا با هم مار و پله بازی کنیم، شاید هم شطرنج، ولی نه شطرنج نه. همه دوست دارند شاه و وزیر باشند. دو نفر پیاده که به درد نمی‌خوره.
راستی مسیح من علاوه بر وبلاگ ترانه هم می‌نویسم، فکر می‌کنم دنیا عوض می‌شود. خوش‌خیالی هم مرض شیرینی‌ست. می‌دانم تو هم به این مرض دچار بوده‌ای. خوش‌خیال‌ها هم عالمی دارند ها. دنیا را به حال خود بگذار.
مسیح، تو می‌دانی شیمی نساجی و علوم الیاف چه ربطی به فیزیک دارد؟ آخر تو چه پیغمبری هستی که نمی‌دانی، در این مورد هم مثل همیم، من هم نمی‌دانم. به درک، این را هم بی‌خیال می‌شویم.
آن‌قدر نامه ننوشته‌ام که نامه نوشتن یادم رفته است. در طول نامه هم انگار دارم چت می‌کنم، این دنیای مجازی بدجور صمیمانه است مسیح. کاش تو هم وبلاگ داشتی، یک اکانت گوگل، توییتر، فرندفید، فیس‌بوک … دیگر دوران راهنمایی مردم به سر آمده است. اینجا آدم‌ها برعکس دنیای واقعی دوست‌داشتنی به نظر می‌آیند. حرف می‌زنیم. سعی می‌کنیم رنگ‌ها و ملیت‌ها برایمان یک اندازه ارزش داشته باشد. البته سعی می‌کنیم. تو هم بیا سعی کن، شاید درک کردی صلح و زیبایی یعنی چه.
بگذریم، حالت چطوره؟

فؤاد
(یکی از همین روزهای خسته)

+ به دعوت رؤیا
+ با دعوت از مصلحی – فرشاد – …
+ این فراخوان