راه من

1. 
   pazh گفت:
   اردیبهشت ۲۴م, ۱۳۸۷ در ۱۲:۲۹ ق.ظ

   

   فواد جان من که جناب قنبری رو نمیشناسم که وبلاگش رو لینک کیم ولی چون شما رو میشناسم و خیلی هم بهت ارادت دارم لینکت کردم :)

   پاسخ به این نظر

2. 
   پاپک گفت:
   اردیبهشت ۲۴م, ۱۳۸۷ در ۶:۰۹ ب.ظ

   

   فواد جان کاش اشاره ی هر چند جزئی به نماز هم میکردی
   چون با احساس تاسف بسیار شهریار قنبری در موردش میگفت
   در کل ممنون از پست زیبات p;

   پاسخ به این نظر

3. 
   علی فتحی گفت:
   اردیبهشت ۲۵م, ۱۳۸۷ در ۸:۱۳ ب.ظ

   

   میان آبشارخاطراتم کنار بوته های گل نمی نشینم
   همیشه آرزو کردم که رنگ نگاه بوته گل را ببینم
   همیشه آرزو کردم که روزی برای لحظه ای نقاش باشم
   همیشه آرزویم بوده رویا ولیکن یک زمان ایکاش باشم
   همیشه این سوالم بوده مادر که رنگ لاله ها یعنی چه رنگی
   همیشه گفته بودی باغ سبز ولی رنگ خدا یعنی چه رنگی
   نگاه مادرم چون یاس می شد به پرسشهای منلبخند می زد
   زمانی رنگ سرخ لاله ها را به دنیای دلم پیوند م یزد
   ولی من باز می پرسیدم از او که منظورت ز آبی چیست مادر
   هما رنگی که گفتی دنگ دریاست همان رنگی که گشته چشم از او تر
   ز اقیانوس بی طوفان چشمش صدای اشک ها را می شنیدم
   در آن هنگام در باغ تخیل رخ زیبای او را میکشیدم
   نگاهی سرخ اشکی آسمانی دوچشمانی به رنگ ارغوانی
   ولی من هر چه نقاشی کشیدم همه تصویری از رویای او بود
   و شاید چند خطی که نوشتم همه یک قطره از دریای او بود
   معلم آن زمان که عاشقانه کنار حرفهایت می نشینم
   همیشه آرزو کردم که روزی نگاه مهربانت را ببینم
   ببینم که کدامین دیدگانی مرا با حس دیدن آشنا کرد
   که دستان مرا تا اوج برد مرا از دور با چشمش صدا کرد
   ببینم که چه کس راگ شفق را به چشمان وجود من نشان داد
   ببینم که کدامین مهربانی غبار غم رویایم تکان داد
   اگر چه من نگاهت را ندیدم ولی زیباییت را میشناسیم
   صدای موج روحت را ستاره دل دریاییت را میشناسم
   ز تو آموختم نقاشی عشق ز تو احساس را ترسم کردم
   ز تب نور امید و موج دل را میان غنچه ها تقسیم کردم
   ولی من با مرور خاطراتم به اوج آرزوهایم رسیدم
   هم اینک لحظه ای نقاش هستم معلم را و مادر ا کشیدم
   ولی نقاش من کاغذی نیست برای رسم ابزاری ندارم
   کمی احساس را با جرعه ای عشق به روی برگ یاسی می گذارم
   دل نقاشیم تفسیر رویاست چرا تفسیر یک رویا نباشیم
   چرا رنگ غروبی سرخ باشیم چرا چون آبی دریا نباشیم
   اگر چه گشت شعرم بس مطول ولی نقاشیم را قاب کردم
   سحر شد خاطراتم نیز رفتند دوباره من زمان را خواب کردم

   پاسخ به این نظر

4. 
   سبحان گفت:
   خرداد ۱۸م, ۱۳۸۷ در ۲:۲۰ ب.ظ

   

   هیچ کاری خوش تر از کار تو نیست

   پاسخ به این نظر

5. 
   هدیه گفت:
   مرداد ۲۷م, ۱۳۸۷ در ۴:۰۴ ب.ظ

   

   ما همه جوره عاشق شهریاریم.

   پاسخ به این نظر

6. 
   راه من گفت:
   شهریور ۲۰م, ۱۳۸۷ در ۵:۳۹ ب.ظ

   

   ما نباید بدی های این حکومت را از چشم اسلام ببینیم

   پاسخ به این نظر

ارسال پاسخ