امروز راه من دو ساله شد. در این دو سال چیزهای زیادی فهمیدم. خیلی از این چیزها مربوط به خودم می‌شد. به آدم‌ها هم مربوط می‌شد. به هر حال از مزیت بودن در اجتماع همین است و من این اجتماع مجازی را ترجیح می‌دهم.
نکته‌ی آخری را که فهمیدم این بود که انفعال بدجور در ما ریشه دوانده است. مشکلات پرشین‌بلاگ را که همه مستحضرید، با آن افتضاحی که به بار آورد. داشتم خوراک‌هایم در گوگل‌ریدر را مرتب می‌کردم که متوجه شدم هنوز چند پرشین‌بلاگی در لیست من هستند و من فراموش کرده‌ام آدرس خورک آن‌ها را تغییر بدهم. جالب اینجاست که در بین آن‌ها فقط گاهنامه دل کنده است. درست است که آرشیو نوشته‌ها مهم است اما بی‌احترامی هم حدی دارد. بعد من می‌خواستم که ملت با ساماندهی مقابله کنند!
اما حالا که تولد راه منه بگذارید یه نکته‌ی خیلی مفید بهتون بگم. البته پیشنهاد خوراک‌پز چیز تازه‌ای نیست اما مهمه که اگر تغییر آدرس دادید دیگه نیازی نباشه آن همه خوراک‌خوان آدرس خوراک شما را ادیت کنند. خودتان با یک تغییر ساده یک جمعی را شاد خواهید کرد. پس سعی کنید از خوراک‌پز استفاده کنید.
برای تولد راه من هم هدیه نمی‌خواد بفرستید. تنها لطفی که می‌تونید بکنید اینه که از بلاگرولینگ دل بکنید و خوراک‌خوان شوید.

پی‌نوشت: خدا رو شکر که من خیلی زود دل از پرشین‌بلاگ و بلاگرولینگ کندم. مرگ یک بار شیون هم یک بار!