هر کس می‌تواند از آمدن رمضان به دلیلی خوشحال باشد، زیبایی احترام به اعتقادات همین است. اما این سال‌ها رمضان تحفه‌ی جذابی دارد و آن سریال‌های عامه‌پسند و شیرین آن است گرچه شاید در ساخت کمی مشکل داشته باشند اما می‌توان پای آن نشست. هیچ‌کدام از سریال‌های سال‌های گذشته مثل نرگس نبوده‌اند و امیدوارم که امسال سابقه‌ی شیرین گذشته‌ی خود را خراب نکنند سابقه‌ی سریال‌هایی مثل خانه به دوش، کمکم کن، فرار بزرگ، غریبانه، متهم گریخت، او یک فرشته بود، چه کسی به سرهنگ شلیک کرد و برای آخرین بار.
برای من جذابیت رمضان بعد از افطار با سریال‌هایی‌ست که حداکثر سی قسمت بیشتر نیست و ملت را سر کار هم نمی‌گذارد. خدا کند که رویه‌ی سال‌های پیش حفظ شود. یکی از این سریال‌ها که تبلیغش را دیده‌ام “زیرزمین” است که گویا قرار بود نام آن “خوب، بد، زشت” باشد که نشد! به کارگردانی علیرضا افخمی که امیدوارم مانند تجربه‌ی “تب سرد” نباشد. به نظر می‌آید فتحعلی اویسی به ژانر قبلی خود برگشته و بهاره رهنما هم که حضور دارد.
نقطه‌ی قوت صدا و سیمای ایران دو چیز بود پخش مسابقات فوتبال و سریال‌های ساخت داخلش. که اولی این روزها بدجور ضعف کیفیتی دارد و دومی هم که با نرگس روی منفی خودش را هم نشان داد. به هر حال منتظر سریال‌های جذاب هستیم.